Połonina Wetlińska

Połonina Wetlińska

Połonina Wetlińska

Brak komentarzy do Połonina Wetlińska

Połonina Wetlińska jest pasmem górskim położonym w Bieszczadach Zachodnich. Sąsiaduje z Połoniną Caryńską. Połonina jest masywem o kilku wierzchołkach. Do jej kulminacji zaliczyć należy Roh (1255 m n.p.m.), Osadzki Wierch (1253 m n.p.m.), Hasiakową Skałę (1228 m n.p.m.), Hnatowe Berdo (1187 m n.p.m.) oraz Szare Berdo (1108 m n.p.m.). Kontynuacją połoniny jest góra Smerek, oddzielona przełęczą Orłowicza.
Roh, najwyższy wierzchołek Połoniny, położony jest między Osadzkim Wierchem a Hasiakową Skałą. Na jego szczycie grzbiet Połoniny skręca o około 90° w stronę południa. Turyści nie mogą wejść na wierzchołek, gdyż brakuje tam oznakowanych szlaków, a kulminacja objęta jest ochroną Bieszczadzkiego Parku Narodowego.

Połonina swoją nazwę przyjęła od leżącej u jej stóp wsi, a nadali ją kartografowie pochodzący z Austrii. W okresie I wojny światowej na Połoninie Wetlińskiej toczyły się walki między wojskami Rosji i Austrii. W okresie międzywojennym zaś, na terenie Wetliny wypasano ogromne ilości wołów i jałówek.

W Bieszczadach, jedynych takich górach w Polsce, zaobserwować można trzy piętra roślinne: doliny, roślinność regla dolnego oraz połoniny. Najwyższe partie masywu zajmują typowe dla Bieszczad połoniny i właśnie stąd można cieszyć się najpiękniejszymi widokami. To właśnie tutaj znajduje się najwyżej położone schronisko w Bieszczadach: Chatka Puchatka (1228 m n.pm.). Umiejscowione zostało tuż pod Hasiakową Skałą, jednym z najwyższych kulminacji Połoniny Wetlińskiej.
Na wysokości poniżej 1050 m n.p.m. zaobserwować można lasy bukowe. W najpiękniejszej postaci zachowały się w dolinie Tworylczyka. Północną stronę połoniny, sięgającą doliny Sanu, porastają borówczyska, natomiast stoki południowe pokryte są przez bujne trawy. Wszystko to dzięki lepszemu nasłonecznieniu

Wędrując szlakami Połoniny Wetlińskiej spotkać można wiele gatunków roślinnych rzadko występujących w Polsce. Należą do nich lepnica karpacka, tocja karpacka, turzyca dacka, tojad bukowiński czy groszek wschodniokarpacki.

Połoninę Wetlińską od południowego zachodu charakteryzują krótkie i stromo opadające stoki, kierujące się w stronę doliny Wetlinki. Te od strony zachodniej opadają do doliny Prowczy i Nasiczniańskiego Potoku, natomiast te zlokalizowane od północnego wchodu przybierają kształt długich, łagodnie opadających grzbietów. Przełęcz Wyżna łączy masyw połoniny Wetlińskiej z Działem.
Szczególnie jesienią i zimą z krętego grzbietu połoniny dostrzec można nawet Tatry. Sprzyja temu zjawisko inwersji temperatury, kiedy widoczność zwiększa się na odległość nawet 150 – 200 km. Połonina Wetlińska jest bowiem najdalej wysuniętą ze wszystkich bieszczadzkich połonin.

Połonina Wetlińska jest jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc – to z niej właśnie słyną Bieszczady. Całą długość grzbietu połoniny pokonać można wędrując czerwonym szlakiem. Zwieńczeniem wędrówki jest schronisko górskie, Chatka Puchatka. To właśnie stąd obserwować można pasmo Otrytu, Dwernik – Kamień, Połoninę Caryńską, Tarnicę czy pasmo graniczne.
Większa część masywu górskiego znajduje się pod ochroną Bieszczadzkiego Parku Narodowego.

Połonina Wetlińska: Chatka Puchatka (Hasiakowa Skała) – Przełęcz Orłowicza

Bies-Czad

About the author:

Related Posts

Leave a comment

Back to Top